زکریای رازی

محمد زكرياي رازي (۲۵۱ _ ۳۱۳ ه.ق) پزشك، محقق و فيلسوف برجسته‏ اي است كه به گفته پژوهشگران، با وجود اينكه در سنين بالا به تحصيل علم و فلسفه پرداخت، حدود ۲۳۸ كتاب در فنون و علوم مختلف طب، رياضيات، نجوم، كيميا، الهيات، فلسفه و ساير رشته‌هاي علمي تأليف کرد كه اگر در نظر داشته باشيم اين عالم كم‌نظير جهاني، حدود شصت سال عمر كرده است و با توجه به آنكه از سن چهل سالگي به پزشكي و فلسفه روي آورده است عظمت و نبوغ خارق‌العاده اين دانشمند بزرگ مشخص مي‌شود. رازي براي پيشرفت و فراگيري دانش پزشكي و فلسفه راهي بغداد شد كه در آن دوران، پايتخت دانش و جايگاه فرزانگان، اديبان و دانشمندان بود و در محضر استادانی چون علي پسر ابن طبري، پزشكي و ابن عباس ايرانشهري نيشابوري و بوزيد بلخي، فلسفه و طبيعيات را مي‌آموزد. رازي پس از رسيدن به بالاترين جايگاه علمي و جهاني شدن آوازه‌اش، از سوي فرمانروايان و اميران، مورد دعوت و احترام قرار مي‌گيرد و رياست بيمارستان معتضدي را عهده دار مي‌شود. يكي از ويژگي‌هاي بارز رازي اين بود كه بر خلاف پزشكان و انديشمندان هم‌دوره و يا حتي پيش و پس از خود، بنيان دانش پزشكي ايراني و به ويژه پزشكي يوناني مرسوم را مي‌پذيرفت ولي نظريات گذشتگان را با نقد خود همراه مي‌كرد. وي نخستين پزشكي است كه براي بيمارانش پرونده پزشكي تشكيل داد. به جرأت مي‌توان رازي را به عنوان پزشك باليني‌كار، نخستين كسي دانست كه هدفمندانه آنچه را در برخورد با بيماران ويزيت كرده خود ديده است، آزموده‌هايي كه به‏وسيله خودش از بوته آزمايش گذرانده، همه خوانده‌ها، شنيده‌ها و ديده‌هاي خود را به نگارش درآورده است. وي حتي بيماري‌هايي كه خود يا دوستان و نزديكانش به آنها دچار شده‌اند را با ريز بینی و دقت بسيار مي‌نگاشت. سالروز تولد ذكرياي رازي در ايران «روز داروسازي» نام گرفته است.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *